sobota, 30 marca 2013

15(69) "Od gniewu do przebaczenia"

Autor: E. Larsen
Wydawnictwo: GWP
Ilość stron: 144
Ocena: 4+/6
Źródło: szafa z książkami

 Fragment opisu z okładki:
"Gniew - niszczące uczucie - jest obecny w życiu każdego z nas. Potrafi przybierać rozmaite oblicza: depresji, wściekłości, rozdrażnienia, wycofania z kontaktów z innymi, stałego poczucia bycia ofiarą, skłonności do uzależniania się. Książka Ernie Larsena, mająca charakter poradnika-samouczka, w sposób niezwykle przystępny prowadzi czytelnika drogą, której początek stanowi uświadomienie sobie własnego gniewu, a która ma prowadzić do celu, jakim jest pojednanie się z sobą samym, przebaczenie sobie, rodzinie, losowi, Bogu."

Opis wyjątkowo trafnie oddaje treść książki.
Co mnie zniechęcało: zbyt długie skupienie się na procesie uświadomienia sobie gniewu. Może też zbyt płytkie i "objawowe". Za to podejście do procesu pojednania wydało mi się  nieco infantylne. Uważam, że ta część drogi wiodącej do pełnego przebaczenia i wolności jest najtrudniejsza, a zostało jej poświęcone zbyt mało miejsca.
Jednak książka jest dość dobra, pomaga wniknąć w swoją psychikę i odnaleźć w niej czasem zaskakujące i głęboko ukryte motywy wywołujące niespodziewany gniew.
Przyznaję, że przeleżała na mojej półce kilka lat czekając na "swój" czas. Cieszę się, że wreszcie po nią sięgnęłam i się z nią zmierzyłam:)

poniedziałek, 25 marca 2013

14(68) Dramat udanego dziecka

Autor: Alice Miller
Wydawnictwo: Media Rodzina
Ilość stron: 108
Ocena: 5+/6
Źródło: szafa z książkami



Od jakiegoś czasu ciężko mi idzie czytanie beletrystyki. Czytam chyba trzy książki równocześnie, każdej kilka str dziennie, ale żadna nie jest w stanie porwać mnie na tyle, by odłożyć pozostałe i jak najszybciej ją skończyć.
Może ze względu na wielkie przemiany, które forsuję w swojej głowie i życiu, dużo bliżej mi ostatnio do pozycji z dziedziny psychologii. Chętnie sięgam po starannie wyselekcjonowanych autorów, bo pomagają mi w moich wewnętrznych zmaganiach.
Jedną z takich książek jest "Dramat udanego dziecka". Lektura trudna, nawet bardzo. Przyznaję, że czytałam ją kilka miesięcy, po kawałku. Budziła tyle emocji, że co jakiś czas, po dokonaniu kolejnego odkrycia, musiałam od niej odpocząć, by coś "przetrawić" i poukładać.
Autorka upatruje źródła wielu problemów dorosłego człowieka w jego dzieciństwie. Obala twierdzę, jaką jest obraz idealizowanych rodziców tkwiący w naszej świadomości. Przebija się przez mur zachowań, które uznajemy za normalne i ukazuje ich prawdziwe oblicze oraz pochodzenie. Zaniedbane dziecko to nie tylko to bite, głodne, brudne. To także to, któremu nie okazywano uczuć, to, które w swoim podświadomym mniemaniu chciało być idealne, by zasłużyć chociaż na namiastkę miłości. Dziecko, którego potrzeby były ignorowane, w dorosłym życiu także nie umie ich odczytywać, zatraca się w zaspokajaniu potrzeb innych ludzi, by zyskać ich akceptację.
Bezwarunkowa miłość do rodziców oraz wyobrażenia o nich, do których każdy jest przywiązany także jako dorosły, utrudnia dotarcie do bolesnych przeżyć, przyzwolenie na przeżycie wypieranych emocji, by w konsekwencji móc zacząć żyć pełnią wolności i własnym życiem. Odkryć swoje prawdziwe JA.
Rodzice zadający dziecku cierpienia psychiczne, poniżający je, wzbudzający poczucie wstydu w pozornie normalnej rodzinie to nadal temat tabu. Jednak mam wrażenie, że coraz więcej osób czuje się na siłach, by stawić czoła traumom dzieciństwa, spojrzeć na nie z dystansu i bardziej obiektywnie. Wyrwać się z więzienia lęku, przymusu, bycia niewidzialnym.
Być może dzięki tej świadomości dorosłych nasze dzieci będą miały coraz częściej szansę na życie zgodne z własną drogą, własnym JA, akceptowanym przez najbliższych.


środa, 6 marca 2013

13 (67) "Tysiąc polnych dróg"

Autor: R. Waller
Wydawnictwo: Albatros
Ilość stron: 196
Ocena: 2/6
Źródło: biblioteka


Kontynuacja "Co się wydarzyło w Madison County", a raczej próba pokazania "co się z nimi działo potem", czyli po rozstaniu.
Sięgnęłam po tą książkę, zachwycona I częścią. I bardzo żałuję, bo się bardzo zawiodłam:(
Mam wrażenie, że płynąc na fali sukcesu "Co się wydarzyło..." autor napisał II część, nie bardzo mając już na nią pomysł. Początek to wiele powtórzeń z I części, jako wspomnienia głównych bohaterów. Zupełnie nie ten klimat, nie ten urok, który uwiódł mnie niedawno w trakcie czytania I części.
Żałuję, że po nią sięgnęłam, bo chyba trochę zmniejszyła mój zachwyt poprzedniczką. Na pewno nie obroni się jako osobna książka, można ją zrozumieć jedynie jako kontynuację.

poniedziałek, 4 marca 2013

12 (66) "Tacy są chłopcy"

Autor: A. Rao, M. Seaton
Wydawnictwo: Rebis
Ilość stron:
Ocena: 3/6
Źródło: szafa z książkami


Poradnik na temat tego, jak pomóc małym chłopcom przezwyciężać kłopoty z nauką czy zachowaniem.
Książka nieco mnie rozczarowałam, może dlatego, że nie znalazłam w niej nic, co by mnie zaskoczyło. Dość powierzchowne podejście do różnych zachowań, utrudniających życie rodzicom i dzieciom. Autorzy nie wnikają w przyczyny tych zachowań, nie starają się wyjaśnić ich genezy (po prostu chłopcy TACY są...), jedynie podają dość proste recepty na to, jak reagować i jakie pozytywne nawyki w dziecku wykształtować. Trochę pingpongowo: zachowanie-reakcja. Mnie to nie zadowoliło.

piątek, 22 lutego 2013

11 (65) "Co się wydarzyło w Madison County"

Autor: R.J. Waller
Wydawnictwo:
Ilość stron: 157
Ocena: 5/6
Źródło: szafa z książkami


Piękna książka o miłości. O jednym krótkim spotkaniu, które odmienia całe życie dwojga ludzi.
Ona,  kobieta w średnim wieku, która ma ułożone, stabilne, spokojne życie, dwoje nastoletnich dzieci i męża farmera. On, fotografik, wieczny wędrowiec. Ich drogi krzyżują się przypadkiem, ale w sercach szybko rodzi się wielkie uczucie. Ona poświęca tą miłość właśnie dla rodziny. On z pokorą akceptuje jej decyzję. Tylko czy da się zapomnieć? Nie.
Cienka książka, ale jakże pięknie napisana! Uwielbiam takie! Pełne przemilczeń, tajemniczości. Autor potrafił oddać magię zwyczajnych chwil, których często nawet nie dostrzegamy.

poniedziałek, 18 lutego 2013

10 (64) "Cmentarz w Pradze"

Autor: Umberto Eco
Wydawnictwo: Oficyna Literacka Noir sur Blanc
Ilość stron:
Ocena: 3/6
Źródło: pożyczona

Dziwna książka.
Opis z okładki:
"Cmentarz w Pradze" to powieść intrygująca, wielowątkowa, niepokojąca.

Simonini – główny bohater powieści, to osobnik stojący w cieniu mechanizmów historii, a zarazem te mechanizmy poruszający. To wcielenie spiskowych teorii rządzących światem. Umbero Eco lubi znaki o podwójne znaczeniu i fikcję którą miesza z rzeczywistością.

Akcja powieści rozgrywa się w XIX wieku a jej bohaterem jest Simone Simonini, cyniczny fałszerz który świadczy usługi wywiadom wielu krajów. Obsesyjny antysemita który nienawidzi również jezuitów, masonów i.. kobiet.

Eco opisuje jego historię odwołując się do najlepszych wzorów XIX wiecznej powieści przygodowej – mamy więc wartką akcję (fałszerstwa, spiski i zamachy), ciekawą intrygę o zaskakującym rozwiązaniu, a wszystko opowiedziane barwnym, potoczystym językiem."

Zgadzam się z nim jedynie w kwestii opisu Simoniniego. Co do reszty mam kompletnie inne zdanie. Nie wciągnęła mnie, nie porwała, wręcz przeciwnie-znudziła dość szybko. 

wtorek, 12 lutego 2013

9 (63) "Portret Doriana Graya"

Autor: Oscar Wilde
Wydawnictwo:  Zielona Sowa
Ilość stron:180
Ocena: 4+/6
Źródło: biblioteka


Pozycja z klasyki.Jedna z pierwszych książek, jaką poznawałam również w postaci e-booka w bardzo ciekawej interpretacji Adama Baumana.
Akcja nie jest w książce kwestią pierwszoplanową. Dużo istotniejszy jest zapis przemyśleń Autora na temat sztuki oraz jej historii, a także XIX-wiecznego Londynu. Poznajemy obraz epoki nikczemnej, kultywującej piękno i zmysłowość. Autor dotyka też wybranych nurtów filozofii.
Trzech bohaterów pierwszoplanowych: Dorian, bardzo piękny i naiwny młodzieniec, którego trafnie charakteryzuje lady Brandon: "całkiem zapomniałam, czym on się zajmuje, zdaje się, że
niczym, a prawda… gra na fortepianie czy też na skrzypcach"; Bazyli Hallward - zachwycony nim malarz i hrabia Henryk, który chce mieć jak największy wpływ na duszę Doriana, by ukształtować ją na swoją modłę. Hallward maluje wspaniały portret uwielbianego Doriana, najlepszy obraz, jaki stworzył w swym życiu. Pod wpływem rozmowy z Henrym, Dorian popada w rozpacz, ponieważ jego młodość i uroda muszą przeminąć. Pochopnie stwierdza, że oddałby wszystko, żeby tylko starzał się portret, a on by mógł do końca życia zachować swój wygląd. Jego prośba zostaje wysłuchana...Obraz staje się wizerunkiem upadku duszy młodzieńca, odzwierciedla wszystkie jego grzechy, niecne czyny itp. A Dorian nadal wygląda tak, że nikt by nie przypuszczał by był zdolny zrobić coś złego. Mimo, że stopniowo doprowadza swoją duszę do ruiny... Zadziwia siła manipulacji Henrego. Niestety, jego wpływ nie jest pozytywny. Budzi w młodzieńcu egoizm, uczy go niewrażliwości, pochwala zabawę uczuciami innych.
Rzuca się w oczy lekceważące podejście kobiet (np:"żadna kobieta nie jest geniuszem. Kobieta jest rodzajem dekoratywnym. Nigdy nie ma nic do powiedzenia, ale to nic wypowiada czarująco. Kobieta oznacza triumf materii nad umysłem, jak mężczyzna triumf umysłu nad moralnością.") czy bardzo wyraźne uwypuklanie egoizmu, kultu bogactwa, piękna i młodości. Odbieram te poglądy autora jako zamaskowaną krytykę poglądów i zachowań charakterystycznych dla bywalców londyńskich salonów epoki wiktoriańskiej.
Książka zachwyciła mnie pięknym językiem. Męczyły chwilami zbyt długie monologi dotyczące sztuki. Może dlatego, że nie należę do jej znawców.
Mimo swej niewielkiej objętości, nie jest to dzieło do przeczytania w jeden wieczór. Sposób narracji, język, styl pisania, kazały mi delektować się, zatrzymywać, sączyć powieść strona po stronie.
Wybrane cytaty:
"Gdy jesteśmy szczęśliwi, zawsze jesteśmy dobrzy, ale gdy jesteśmy dobrzy, nie zawsze bywamy szczęśliwi."
" [...] każdy z nas nosi w sobie niebo i piekło!"
" [...] nikt z nas nie może znosić ludzi robiących te same błędy, co my."
" Dzieci z początku kochają swych rodziców, gdy są starsze, sądzą ich, czasem im wybaczają."
" Książki, które świat nazywa niemoralnymi, to są właśnie te, które światu wykazują jego własną hańbę."