Rok pierwszego wydania: 2019
Ocena: 5,5/6
Rzadko się zdarza, żebym sięgnęła od razu po drugą część serii, zaraz po skończeniu pierwszej. Jednak Olive na tyle mnie wciągnęła, zauroczyła i uderzyła w moje emocje, że pognałam do biblioteki po kontynuację.
Ten tom jest chyba jeszcze bardziej smutny i trudny niż pierwszy. Wydaje mi się, że też spodoba się raczej starszym czytelnikom. Bo właśnie o emocjach, odczuciach, doświadczeniach osób dojrzałych autorka sporo tu pisze.
Każda rodzina ma swoje tajemnice. Także te w małym miasteczku Crosby. Każdy człowiek ma swoje rany. Niektórych sąsiedzi mogą się domyślać, inne schowane są głęboko. Jednak nikt nie mówi o nich głośno. Te tajemnice i rany są tak ludzkie, tak życiowe, że aż chwilami boli brzuch jak się o nich czyta...Osamotnienie w tłumie, przemoc rodzicielska i małżeńska, emocjonalne porzucenie dziecka, zdradzona miłość, śmierć bliskiej osoby, syn (i brat) morderca i wiele wiele innych...
Poznajemy dalsze losy bohaterów, których spotkaliśmy w pierwszej części. Olive jest tu mniej. Pojawia się gdzieś w tle, na chwilkę. Jej mąż już nie żyje, a Olive próbuje układać swoją codzienność na nowo. Nadal jest antypatyczna, surowa, zdystansowana do sąsiadów i ludzi w ogóle. Jednak pojawia się zawsze tam, gdzie jest potrzebna. Ze swoją stanowczością, małomównością, zdecydowaniem i doświadczeniem. Tylko ze swoim synem i jego rodziną nie potrafi się poukładać...Próbuje zrozumieć dlaczego....
Po raz kolejny historie pokazane przez panią Strout uderzyły w moje emocje z całą siłą. Po raz kolejny muszę złapać głębszy oddech po skończeniu każdego długiego rozdziału (a każdy z nich pochłaniam błyskawicznie, mimo, że liczą po kilkadziesiąt stron!). Może Olive trafiła u mnie na taki czas, kiedy była mi potrzebna. Może dlatego tak do mnie przemawia. Cieszę się, że ją poznałam.

Brak komentarzy:
Prześlij komentarz